Adumbatten

2024

Meis maisin da not

Milena Felix

(deutsche Übersetzung unten)
Cur ch’eu sun in let, la saira tard, van meis impissamaints in gir. Suvent sun quai be fragmaints sainza mans e peis chi’s fuan in meis mez sön e svanischan darcheu precis uschè svelt sco chi sun cumaprüts. Ma minchatant passan sfriclas d’impissamaints tras meis immaint, til branclan ed am piglian il sön. Quists tocs d‘üna cumbinellas, crüjs ma importants fan cha meis man piglia meis handy dal maisin da not per tils metter in scrit. Uschè cumainza meis scriver – toc per toc as sviluppa ün text, fin cha’ls singuls fragmaints fuorman ün inter. Il scriver m’ha muossà da nu pensar fingia a la fin cun cumanzar, dimpersè da dar spazi a mincha pled e da restar averta per tuot quai chi po amo gnir. Meis text pel tema „Invan“ es persunal e tantüna universal – perquai cha nus tuots cugnuoschain tantüna pissers e temmas chi pichan a nossa porta e dumondan nossa attenziun. Forsa at chattast eir tü in mias lingias.

Wenn ich spätabends im Bett liege, nehmen meine Gedanken ihren Lauf. Oft sind es bedeutungslose Fetzen, die sich im Halbschlaf einschleichen und ebenso rasch wieder in Luft auflösen. Doch manchmal zucken Gedankenblitze durch mein Bewusstsein, halten es fest umklammert und rauben mir den Schlaf. Diese rohen, aber bedeutsamen Puzzleteile lassen meine Hand nach meinem Handy greifen, um sie niederzuschreiben. So beginnt mein Schreiben – Stück für Stück fügt sich ein Text zusammen, bis aus einzelnen Fragmenten ein Ganzes entsteht. Das Schreiben hat mich gelehrt, nicht schon am Anfang an das Ende zu denken, sondern jedem Wort Raum zu geben und offen zu bleiben für das, was noch kommen mag. Mein Text zum Thema «Vergebens» ist persönlich und doch universell – denn Sorgen und Ängste, die an unsere Tür klopfen und um Gehör bitten, kennen wir schlussendlich alle. Vielleicht findest auch du dich in meinen Zeilen wieder.

2. Platz

Video

Id es avrigl. Ün curius mais, e quai daspö ch’eu sun buna da’m regordar inavo  a quel. Illa cità suna ida a cumprar ün bel büschmaint cun rüschlas pels dis chods, quels ch’eu spet plain plaschair antecipà. Ma la naiv inaspettada am sforza da metter il büschmaint nouv i’l chantunin s-chür davovart da mia s-chaffa. Quel löin am tira adimmaint meis zops ch’eu vaiva da matta. Per robas ch’eu vulaiva zoppar da mamma e bap, saja quai ün secret o fors’eir üna prouva chi nu’m es gratajada, vaiva ün löin special. Forsa neir na tant special, schi’s considerescha chi’s tratta da meis maisin da not. Ma eir schi’s tratta d’üna simpla mobiglia cun duos chaschuots, vaiv’la bainschi üna vita interna, chi nu d‘eira visibla sülla prüm’ögliada. Dadaintvart da meis maisin pudaiva sortir mias robas da valur, ma eir meis impissamaints e pissers. Sch’eu guard inavo, sarà quai stat mia prüma strategia per elavurar quai chi’m dà da pensar il plü ferm. 

Ed uossa sezza quia sün mia sopcha da büro davant meis computer, meis cheu chi penda vers aval in meis mans e mias spadlas chi tremblan. Las larmas d’aua salada am culan sur mias massellas ed eu improuv da tillas tschüffer sü cun mia leua. Ma per invan. I sun massa bleras ed i nu para cha las sclusas as serran i’l prossem minut. Perche mâ sezza quia cridond davant il monitur cler, chi’m fa bod mal ils ögls? I’m manca la dretta strategia d’evaluar meis minchadi. Da matta suna statta buna da sortir quai ch’eu resaint e stübg, ed uossa nu’m voula gratajar da far il listess. Da lavurs, pissers ed aspettativas vi da mai svessa, am sainta najantada. E savaivat chi chi ha las plü otas aspettaivas a mai? Quellas, chi sun las plü difficilas, bod impussiblas d’accumplir? Quai sun eu svessa – Milena. Per invan improuva da metter insembel tuot ils tocs da la cumbinella, cul böt cha ningün nu resta da la vart o nu s’affà. Ils tocs da la cumbinella sun üna metafra per tuot las singulas aspettativas ch’eu n’ha a mai svessa, sajan quai da quellas in meis stüdi, in mia rolla sco figlia, sour o eir amia. A mai esa consciaint cha l’esser perfet es ün’apparentscha chi ingiana. Chi es nempe fingià perfet, sainza maclas? Precis, ningün. 

La situaziun spiegada es ün extract da mia vita dal passà. Eu sun persvasa cha uschea, sco chi’m es ida, es’i fingià bod a minchün üna jada. Minchün ha sfidas e pissers, ch’el nun es bun da far oura be cun sai stess. Id es sgür’ün bun pass da dumandar a persunas, da las qualas chi’s fida, per agüd e cussagls pertoccont problems persunals. A mai persunlmaing para però impustüt eir da grond’importanza chi s’occupa eir svessa culla situaziun chi sta sül poppel. Il plü gugent refletta meis minchadi cun üna sort diari, ingio ch’eu poss notar che chi’m es capità da bel, per che ch’eu sun grata, ma eir che chi’m ha occupada. La part negativa am resta suvent meglder in memoria ed es plütost pesanta in congual cun tuot il positiv. Cun leger tras mias notizchas am daja suvent in ögl, chi’m sun capitadas fich bleras robas bellas dürant ün di. Eu sun amo adüna in ün process d’imprender, ma i’m grataja vieplü bain da metter il focus sül positiv, che chi’d es important. Quai dovra temp, ma id es tschertamaing pussibel da drizzar oura il möd da pensar in ün’otra direcziun, per mai sco eir per quels intuorn mai. 

E savaivat che? Id es in uorden scha ün toc da la cumbinella nu s’affà. Minchatant resultan ils plü bels purtrets güsta lura, cur ch’els nu sun in mincha aspet cumplets. Dimena, hajast curaschi per il “na pefet”. Na mincha aspettativa sto gnir accumplida, na mincha problem sto gnir scholt uossa e subit e na mincha impissamaint merita tia energia preziusa. 

In nossa vita pichan minchatant pissers vi da nossa porta, però quels svanischan ter svelt darcheu, scha nus dudin quaint ün rier. E serra minchatant eir la porta, tuot nun ha d’avair spazi … Tü est l’autur da tia vita e be tü decidast, che chapitels chi vegnan scrits.