Vergessen. Verlieren. Gehen. Und doch Spuren hinterlassen.
Die Finalist:innen des PH Goes Poetry Schreibwettbewerbs 2025 der PH Zürich und PH Graubünden schrieben Texte, die sich nicht im Bleiben einrichten. Sie erzählen vom Aufbrechen, vom Zurücklassen, vom Verstummen. Von Beziehungen, die sich leise auflösen. Von Erinnerungen, die brüchig werden. Von Sicherheiten, die keinen Halt mehr geben.
Wer vom Gehen spricht, spricht immer auch vom Hiersein. Wer sich mit dem Vergessen befasst, zeigt, dass etwas da war. Diese Autor:innen halten nicht fest, sie klammern nicht. Die Sprache ermöglicht ihnen, loszulassen. Sie benennen, was sich entzieht, riskieren Lücken und vertrauen darauf, dass das Ungesagte in all seinen Fragmenten mitschwingt. Und so stehen persönliche Abschiede neben gesellschaftlichen Umbrüchen, leise Erinnerungen neben tosenden Leerstellen.
Diese Geschichten zeigen, dass Gehen vielmehr Bewegung als Abschluss ist. Dass im Verlieren Erkenntnis liegen kann. Dass es sich manchmal lohnt, an das Vergessen zu erinnern.
Und vielleicht ist es genau das, was uns bleibt.
Angelica Bühler, Laurin Schenkel, Nina Steeg
/////////////////////////////////
Dimenticare. Perdere. Andare via. E tuttavia lasciare tracce.
Le e i finalisti del concorso letterario PH Goes Poetry 2025 delle ASP Zurigo e ASP Grigioni hanno scritto testi che non accettano l’immobilità. Raccontano di partenze, di abbandoni, di silenzi. Di relazioni che si dissolvono lentamente. Di ricordi che si frantumano. Di sicurezze che non danno più alcuna stabilità.
Chi parla di andare, parla sempre di rimanere. Chi si confronta con ciò che è stato dimenticato, dimostra che qualcosa è accaduto. Queste autrici e questi autori non rimangono fermi, non si aggrappano a nulla. La lingua permette loro di lasciarsi andare. Danno un nome a ciò che sfugge, rischiano di lasciare dei vuoti e confidano nel fatto che il non detto risuoni in tutti i suoi frammenti. Così, accanto a cambiamenti sociali, ci sono addii personali, accanto a ricordi sommessi, ci sono vuoti fragorosi.
Questi racconti mostrano che l’andare è più un movimento che una conclusione. Che nella perdita può celarsi una forma di conoscenza. Che talvolta vale la pena ricordare ciò che è stato dimenticato.
E forse è proprio questo ciò che ci rimane.
/////////////////////////////////
Emblidar. Ir. E tuttina laschar enavos fastizs.
Las finalistas ed ils finalists da la concurrenza da scriver PH Goes Poetry 2025 da la SAP da Turitg e da la SAP dal Grischun han scrit texts che na stattan betg salda. Els raquintan dal partir, dal laschar enavos, dal taschair. Da relaziuns spirantas. Da regurdanzas rumpaivlas. Da garanzias senza segirtad.
Tgi che discurra dal partir, discurra adina era da l’esser qua. Tgi che sa fatschenta cun l’emblidar, mussa ch’insatge è stà qua. Questas auturas e quests auturs na tegnan betg ferm, na prendan betg possess. La lingua als pussibilitescha da laschar liber. Els dattan in num a quai che fui, ristgan largias e sa fidan ch’ils pleds betg exprimids èn s’infiltrads en tut lur fragments. Ed uschia stattan cumiads persunals sper midadas socialas, regurdientschas bufatgas sper spazis vids che fan barlot.
Questas istorgias mussan ch’ir è plitost moviment che finiziun. Ch’ins po scuvrir bler, sch’ins perda. Ch’i vala mintgatant la paina da sa regurdar da l’emblidar.
E forsa èsi gist quai ch’ans resta.